Uitstellen.

Blijkbaar ben ik er nog steeds niet over uitgepraat.

Dus hier een vervolg op mijn interne soap “Barbara vs. haar eigen brein”.

Ik wil mijn mening uit mijn vorige blog lichtjes bijstellen. Ik ben snel afgeleid. En mijn uitstelgedrag is soms geen diep filosofisch proces, maar… gewoon uitstellen.

Het moeilijkste is beginnen. Daarna wordt het makkelijker of pijnlijker, maar op z’n minst: duidelijker.

Ik stel nog veel uit. Maar ik stel mezelf niet meer uit. En dat is het verschil.