Confession: deze blog verschijnt altijd eerst hier. Niet op Instagram. Niet op LinkedIn. Gewoon hier, een weekje vroeger.

Toch denk ik dat ik moet blijven schrijven. Omdat ik, net als bij lezen, mezelf beter leer begrijpen door wat er op papier verschijnt.

Ik geloof niet dat ruimte innemen betekent dat je luid moet zijn. Soms is het net zacht. Stil. Subtiel. Maar wél aanwezig.

Dus hier is hij dan. Onvolmaakt. Oprecht. En voorlopig nog onder ons.